Sunday, July 29, 2018

26. వంతెన, అదేనో కాదో


మళ్లీ వంతెన మీదికి వచ్చాను
యిప్పుడు ఆమె లేదు
యెటు వేపు నుంచీ మువ్వలు మోగవు
లోయ అంతా వొక గోధుమ రంగు నిశ్శబ్దం
అయినా యెవరో యెవరి కోసమో యెదురు చూస్తున్నారని తెలుస్తోంది
ఆకులన్నీ వొప్పగించిన చెవుల్లా వున్నాయి
నేను యెటువైపో తెలియదు, యిక్కడ
యెటువైపు రాహిత్యమో యెటు వైపు సాహిత్యమో
వూహలు రాసుకున్న గాయం భుజం మీద వొహటే సలుపుతోంది
వూహించకుండా వుండలేను వూహల్ని యే చెవుల్లోకో విసరడానికి
వ్యూహించకుండానూ వుండలేదు
ఆమె వుంటే బాగుండు, ఆమె సత్యం కాదు
సత్యం వొద్దు ఆమె వుంటే బాగుండు
ఆమె కోసం బీచికెళ్లాల్సిన వొక సాయంత్రమైనా వుంటే బాగుండు
వొద్దు యే మతం యే మతం వొద్దనడమున్నూ వొద్దు
అసల్నువ్వు అరవొద్దలా, పేచీ వొద్దు, కింద పడి కొంచెం మట్టి గొట్టుకున్నా సరే
వొక చిన్న ముద్దు చాలు, అన్నీ ప్రోటకాల్ ప్రకారం చేసినోళ్లకు దొరికేది కాదు
అదెప్పటికీ దొరకదు నాకు, నేను తప్పు చేసినా దొరికే వొక ముద్దు చాలు
చీకటిగా వుంది గాని యిదేమంత రాత్రి కాదేమో
యేదో వొక కొండ మీద సూర్యుడు పునరుత్థానం చెందుతున్నాడేమో
ఆకాశమయితే కనిపిస్తోంది నా వేల కన్నులకు
తొందరపడొద్దు ఆకలేస్తున్నంత మాత్రాన బ్రేక్పాస్ట్ కు సమయం కాకపోవచ్చు
యెక్కడా వొకింత అలికిడి లేదు, ట్యూన్ చేయని ఆలాపన లేదు
వొకదాని మీదొకటి స్వారీ చేస్తూ అన్నీ నిర్మిత గీతాలు సూది మొనల రాగాలు
యెటు చూసినా పట్టాలు వొక్క రైలూ లేదు పొగ పొగ వుట్ఠి పొగ
చలికాలపు కళ్లలో మండుతున్న గర గరల పొగ భగ భగల పొగ
మరణిస్తున్నానేమో, లేకుంటే యెందుకలా నాన్న అంత నొప్పిగా చూస్తాడు నా వేపు
వుయ్యాల ఆపొద్దు,
అంతర్మధ్యంలో వుయ్యాల,
ఆగినా దిగడానికి యేమీ లేదు కాళ్ల కింద, వూగుతూనే వుండాలి,
ఆగితే యేమవుతుందో చెప్పడానికి యెవరూ లేరు, యింకొన్ని వూహలు తప్ప
యెంత వూదినా మండని వూహలు
25-3-2018

No comments:

Post a Comment