Thursday, January 11, 2018

22. నొప్పి వెన్నెలా కొన్ని చకోరాలు


మరకలు మరకలుగా వెలుతురు ముక్కలు
బాధగా రెప్పలు అరమూసిన ఆకాశం
పాదాన్ని పాదం అనుసరించని తడబాటు
అక్కడొక మేఘం యిక్కడొకటి
చిరిగి వ్రేలాడుతున్న దేవుని అంగీ పేలికలు
మాడిన ముఖం, బెణికిన కాలి చంద్రుడు

దిగులు, యే రూపం లేనిది,
భగవంతుని చొక్కా చిరుగులకు
యేదో వొక రూపం కనుక్కోవాలా?

అన్నిటికీ తట్టుకుని నిలబడాలి నేను
ముఖ్యంగా నొప్పి వెన్నెలను తాగి బతికే చకోరాల్ని తట్టుకుని

పలక మీద నేర్చుకోని అక్షరం, అకస్మాత్తుగా పుస్తకంలో ప్రత్యక్షమవుతుంది
పదాలకుంటాయి గాని అక్షరాలకు నిఘంటువులుండవు, యెక్కడ వెదకడం?
దొరికిన తీగె పట్టుకు పాకాలి కారడవులలో, బయటికి దారి కనరాని చోటులలో

నువ్వు సరే,
నువ్వెవ్వరో చెప్పవు, వూరక దుఃఖిస్తావంతే,
దుఃఖాన్ని బట్టి నిన్ను తెలుసుకోలేను, దుఃఖం వొక జగద్భాష
దుఃఖాన్నే నువ్వు నెమలీక మాదిరి నెత్తిన ధరిస్తావు, పడిపోకుండా యేవో
పదాలు, వాక్యాలు చుడతావు, అంతా వొక బీభత్సం
యెందుకలా? యెందుకంతగా? అడక్కు. చెప్పను, నువ్వూ చెప్పవు,

మనం సంభాషణను మరిచిపోయాం
వాక్యాల్ని, పదాల్ని, శబ్దాల్ని మరిచిపోయాం, లేదా నేర్చుకోలేదు

మనూర్లో కలుద్దాం అన్నాను నేను, యేవో పరాయి కొండలలో విడిపోతూ
అప్పుడు నీ కళ్లు మాట్లాడాయి, నవరసాలొలికాయి, ముఖ్యంగా క్రోథం, బీభత్సం

వొకసారి మాయింటికొచ్చావు, మెడలో పలు రుద్రాక్ష మాలలతో
ఆశ్చర్యపోయాను. నువ్వు నీ కథను కొంచెం కొంచెం విప్పావు
నీ ప్రయాణాల రహస్యాలేవే చెప్పావు,
రుద్రాక్షలు నీ చోటికి నిన్ను చేర్చవు అన్నాన్నేను
అదీ నీ కోపం, కాని అదే సత్యం,
నీకు సత్యం అక్కర్లేదు, సమాధానం కావాలి, యే సమాధానమైనా

నీ నెత్తిన నెమలి కన్ను, అది యెంత అందమో అంత అంధం
అంధ సౌందర్యం వొక అద్భుతమైన బీభత్సం, నీ  అనెస్తీషయా

నేను పాడుతూనే వుంటానొక గరుకు పాట
యిది నిన్ను నిద్ర పోనివ్వదు

నిద్రే పోవాలనుకుంటే
నీ వుయ్యాల నువ్వే వూపుకోవాలి
నీ అంతస్సును నువ్వో జోకొట్టాలి

యింత బీభత్సం మధ్య నిన్ను నిద్రపుచ్చే పాటలు పాడలేన్నేను

9-1-2018


No comments:

Post a Comment