Saturday, October 28, 2017

14. ఒకే పాట


వొయ్యారంగా నోటికి
ముఖ్మల్ కొంగు అడ్డు పెట్టుకుని
చీకటి చీకటిగా నవ్వుతోంది కిటికీ
సర్సరేలే, యేమిటీ..., మళ్లీ చెప్పు
అని నన్ను రెట్టించి అడుగుతోంది
యెప్పట్నుంచో పోగేసుకున్న చలికి
కప్పుకున్న చిల్లుల దుప్పటి కింద
గొంతు వూరక వొణుకుతుందే గాని
స్వరపేటిక మూత తెరుచుకోదు
ఆ సాయంత్రం తూర్పు దిశగా
యెగిరిపోయిన బాతుల బారులు
గొంతులో గీచిన బొమ్మను
యిప్పుడు నీకు చూపించాలని
యీ నల్లని అడివిలో
నిన్నొక దీపంగా వెలిగించుకోవాలని
యిక రాత్రంతా మేల్కొని
యిద్దరం వొక స్వప్నాన్ని జీవించాలని.....
కంటిలో వూరే చెమ్మను
తుడిచిన చూపుడు వేలితో
రాసిన పాటకు తగిన బాణీ కట్టి
యిద్దరమొక్క గళమై పాడుకోవాలని... ...

27-10-0217


No comments:

Post a Comment