Saturday, January 28, 2017

4. ఒక ఆదివాసీ ఆత్మ గీతం

ఆకుల్లో పచ్చదనానికి
నేను తప్ప అమ్మ నాన్న లేరా
మీరంతా హరితానికి అత్తారింటి వారా
అందరి గాలి ఇది, దీన్ని వడకట్టడానికి నా ఒక్కడి చర్మమేనా?
మీరు తీరిగ్గా చదువుకోడానికి పుస్తకాలు కావాలి, కాగితాలు కావాలి
దానికి తన చెట్లన్నీ ఇవ్వాలి అడివి, మీరు ముడ్డి తుడుచుకోడానికి కూడా
అడివి మీకు ఇంకా ఏమేమి ఇవ్వాలి
నేల మాలిగల్లోని నిధులను ఎందుకు కాపాడాలి సొంత బిడ్డల ప్రాణాలొడ్డి
పట్టణాల్లో, నగరాల్లో మీ చర్మ రక్షణ కోసం ఈ హరితాన్నిలా ఈ గాలినిలా
వుంచడానికి అడివి ఎందుకు పేలిపోవాలి మందుపాతరలయ్
అడివి బిడ్డల కండలెందుకు వ్రేలాడాలి బందిపోట్ల బాయ్నెట్లకు
అడివిని దోచిన డబ్బుతో బందిపోట్లు
మీ సమ్మతులను కొనేస్తారు మీ తలకాయలని లీజుకు తీసుకుంటారు
అబద్దం, అడివి మాది కాదు, మాది కాదు, నీది నాదనే భాషే మాది కాదు
అందరిదీ అయిన దాని యోగక్షేమాల కోసం మేం మాత్రమే మరణించాలా?
మేం వదిలేస్తాం ఈ జీతభత్యాల్లేని వూరుమ్మఢి కావలి పని
అడవుల్ని, నేల మాలిగల్ని అమ్ముకుని; కడగని కమోడ్ల వంటి
బంగారు సింహాసనాల మీద మీరు
ప్రకృతి వైపరీత్యాల వంటి తూటాల వడగళ్లకు నెత్తురోడుతూ మేము
మా మృతశరీరాలతో మీ ఆత్మలను అలంకరించుకునే ఆటపాటలతో మీరు
అందరిదీ అయిన గాలికి అందరిదీ అయిన నీటికి అందరి ప్రాణ హరితానికి
హామీ పడాల్సిన అతి నిస్సహాయ దైన్యంలో మేము
మీరు కూడా మనుషులై రోడ్లు గాయపడే దెప్పుఢు
అడవుల కార్చిచ్చులో మీ పట్టణాలు నగరాలు తగలబడినప్పుడా?
అంచుల్లో మంచు కరిగి మీ భవనాల ప్రాకారాలను ముంచెత్తినప్పుడా?
మనిషి పాట పాడడానికి, మనిషి కోసం ఒక స్మృతి గీతం రాయడానికి
వంకరపోని చేతి వ్రేలు ఒక్కటీ లేనప్పుడా?
కంటిని తినేసిన కాటుక
వంటి చీకటి లోకాన్ని ముంచెత్తినప్పుడా?
అడగడానికి వినడానికి ఎవరూ లేనప్పుడా?



The Song of the Aborigine!


The poetry of Sri HRK is deep  and complex. His poetry touches on personal as well as social issues weaving great images. His poem ఒక ఆదివాసీ ఆత్మగీతం , which shows his deep concern for nature moves every sensitive reader. Here is my humble attempt in English:
The Self-Song of the Aborigine
~
Doesn’t the greenness in the leaves
Have any other parents except me?
Do you all belong to the others’ group?
This air belongs to all, and only should my skin filter this?
You need books and papers for your leisurely reading
And the wood has to offer all its trees, even that tissue for cleaning your arse
What more should the wood offer you?
Why should the wood protect the treasures of the earth by sacrificing the lives of its own children
To preserve this greenery and this air for protecting your skin in towns and cities?
Why this wood should become landmines and get blown off?
Why should the muscles of its children hang on the bayonets of the plunderers?
Those thugs will buy
your consents and take your minds on a lease with the money looted from the wood
The language ‘It is false, this wood is not ours and it is mine and it is yours’ is never ours
Should we only die for the welfare of the one which belongs to all?
We will leave this unpaid job of protecting the whole race.
You sell away the woods and its hidden treasure troves; and sit on the
Unwashed commode-like golden thrones;
And we, stay here, bleeding at the bullet-hails of natural calamities.
You rave in decorating your souls with songs and dances of our corpses
And we, stay here in a helplessly pitiable condition of assurance for
this air of all and water of all and for the greenness of all life.
When will the roads be wounded with you as humans?
Is it when your towns and cities get devastated in the forest fires?
Or when the snows of the horizons melt to inundate the portals of your skyscrapers?
Or when even a single unbent finger of hand too becomes a rarity
to write an elegy for man and to sing for man?
Or when a deluge of a black eye-eating balm like darkness
devours this world?
Or when there remains none to ask for and listen to?
(Translated by Vijay Koganti)

No comments:

Post a Comment